ضامن بودن گروهى كه به شخصى اذن دخول در خانه داده و سگ آن خانه او را بگزد درون خانه وارد شده بنابراين ساكنين و اهالى منزل ضامن او هستند ولى ايشان اذن را منكر بوده و بدين ترتيب ضمان را از عهده خود نفى مىنمايند حق با منكر بوده و خون وى هدر مىباشد . قوله : فعقره كلبها : كلمه [ فعقر ] يعنى پس گزيد او را ، ضمير منصوبى به داخل راجع بوده و ضمير مجرورى در [ كلبها ] بدار عود مىكند . قوله : و ان لم يعلموا انّ الكلب فيها حين دخولها : كمله [ ان ] وصليّه بوده و ضمير فاعلى در [ لم يعلموا ] بقوم راجع بوده و ضمير در [ فيها ] به دار و در [ دخوله ] به داخل برمىگردد . قوله : او دخل بعده : ضمير فاعلى در [ دخل ] به كلب و ضمير مجرورى در [ بعده ] به داخل برمىگردد . قوله : لاطلاق النّصّ : مقصود از آن روايتى است كه مرحوم كلينى آن را در كتاب كافى شريف طبع جديد ج ( 7 ) ص ( 353 ) به اين شرح نقل فرموده : علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از نوفلى ، از سكونى ، از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال : قضى امير المؤمنين عليه السلام فى رجل دخل دار قوم به غير اذنهم ، فعقره كلبهم ، قال : لا ضمان عليهم و ان دخل باذنهم ضمنوا . قوله : و ان دخلها به غير اذن المالك لم يضمن : ضمير فاعلى در [ دخلها ] به داخل و ضمير مفعولى به دار راجع بوده و ضمير در [ لم يضمن ] به مالك عود مىكند . قوله : فانكان ممّن يجوز الدّخول مع اذنه : ضمير در [ كان ] و